Is jouw Italiaans niet helemaal top ... hier een vertaling van de teksten uit de artikelen.

Franco Bollo:
Heb ik het goed begrepen dat jouw deelname aan de XL expositie in Milaan niet zo'n succes was?

Rob Lagrouw:
Ja, dat kun je wel stellen!
Omdat er wat twijfels waren rondom mijn deelname is mijn werk op het laatste moment nog nagemeten en toen bleek het niet groot genoeg.

Franco Bollo:
Was je erg aangedan?

Rob Lagrouw:
Nou, behoorlijk.
Zeker sinds ik samenwoon met een iets langere vrouw, zijn de begrippen groot en klein voor mij heel beladen geworden.

Verder ... oordeel nou zelf ... maar mij lijken dit grote werken!

Rob, je bent nu bijna 65. Ga je ook echt met pensioen?
Nee ben je gek. Hoe zou ik de creativiteit en die achterlijke drang om vorm te geven en kunst te maken ooit stop kunnen zetten.

Kun je kunstenaarschap en het runnen van een agriturismo eigenlijk wel goed combineren?
Ja hoor, dat gaat prima. Ik heb die afleiding juist nodig. Als ik altijd en eeuwig alleen maar kunst zou moeten produceren, zou ik echt krankjorum worden.

Je ziet er welvarend uit! Bespeur ik daar zelfs een buikje?
HaHa. Ja dat klopt, sinds ik hier in de buurt allerlei lokale bierbrouwers heb ontdekt, drink ik stukken minder wijn.

Ook het feit dat ik voor mijn laatste verjaardag een ijsmachine kreeg, doet het buikje geen goed. Maar het is ook wel heel erg leuk om alles dat hier op eigen land groeit en bloeit, ook in de ijsmachine te verwerken.

Welke opleiding heb je gehad?
Nee, geen enkele opleiding. Ik was vroeger echt een ongeleid projectiel en werd van elke school afgestuurd. Pas op mijn 26e begon ik een beetje een idee te krijgen waar ik heen wilde in het leven. En dat was toen vooral vormgeving in interieurs. Heb wel altijd geschilderd, maar dat zag ik toen vooral als hobby. Dat ik het erg fanatiek deed voor een hobbyist, had ik toen nog niet erg in de gaten.

Wat is jouw werkwijze en hoe ben je tot deze herkenbare stijl gekomen?
Met name het schilderen gebeurt bij mij nogal explosief. Het is een soort drang die opkomt en als ik dan begin werk ik het liefst aan zo’n 5 doeken tegelijk.
Het is gewoon teveel energie voor 1 doek.
Het is een ongelooflijk verlangen om verf op een doek te smeren. Eerst ontstaat een voorstelling waar ik van tevoren wel een vaag idee over heb, maar het ontstaat toch altijd weer ter plekke. Dan begint de lol maar ook het gevecht met de verf.
De voorstelling moet energie hebben, maar in de verf moet iets ontstaan wat ik de magie van het schilderij noem. Ik ga net zolang door totdat die magie ontstaat en lukt het niet dan gaat het schilderij aan de kant en moet het maar even wachten.

Hoe goed vind je jezelf als kunstenaar?
Ja zeg, dat is pas echt een goede vraag. Wat een ramp om te antwoorden. Soms vind ik mezelf best wel goed en soms zie ik werk van anderen dat ik denk: ik stop er totaal mee.
Na een bezoek aan de Pirelli hangars in Milaan, met permanent werk van Anselm Kiefer, duurde het zeker een maand voordat ik zelfs maar weer aan kunst maken kon denken.

 

Terug naar de schilderijen